Gisteravond

Gisteravond ging ik nietsvermoedend naar de badkamer om een heerlijke warme douche te nemen. Nadat ik me had ingezeept en weer had afgespoeld, was ik naar mijn mening schoon genoeg, en stapte ik de douche uit. Ik wilde het kastje waar de handdoeken in liggen open doen, maar tot mijn grote schrik zat er naast de handgreep een klein beestje. Een beestje, gecategoriseerd in de klasse Arachnidae. Een dier met acht poten. Kort gezegd: een spin.
Nu is er een ding dat vooropgesteld moet worden: ik ben doodsbang voor spinnen.
Dus: wat te doen, wat te doen? Heel voorzichtig haalde ik een handdoek uit het kastje (de spin bewoog niet), droogde me af en kleedde me aan. Geen moment wendde ik mijn ogen van het achtpotige dier af, want ondertussen was de spin begonnen aan een tocht van vallen en opstaan richting de deurklink.
Ik was klaar met douchen, ik wilde de badkamer uit. Problematisch, want er zat een spin naast de deurklink. Voor anderen misschien geen obstakel, maar voor mij wel. Ik kon makkelijk bij het slot en de klink, de spin zat er inmiddels naast en niet op. Echter het idee dat hij op een vliegensvlugge manier tóch op mijn hand of arm terecht zou kunnen komen, liet me doodsangsten uitstaan.
Dus daar stond ik dan. Eén meter van mijn grootste vijand vandaan, opgesloten in een kamer van 4 bij 4 meter. Ik zou er hoe dan ook uitmoeten. Ik sprak mezelf moed in: stel je niet zo aan, jij bent duizend keer groter als die spin. Je kunt hem makkelijk aan. Het hele idee, dat ik zo bang ben voor spinnen, is idioot. Ik weet het. Het is volkomen belachelijk dat ik doodsbang ben voor zo’n minuscuul scharminkel, en dit heb ik al zo vaak in mezelf herhaald. Maar dat neemt niet weg dat ik, wanneer er een spin in de buurt is, echt doodsangsten uitsta. Ik kan het niet helpen.
Uiteindelijk heb ik diep in mezelf de moed gevonden om mijn hand richting het slot te doen begeven, en de deur open te maken. Maar net op dat moment, verloor de spin controle over haar lichaam en viel ze een stuk naar beneden. Vliegensvlug trok ik mijn hand terug. Mijn hart bonsde in mijn keel. Dat ging ik echt niet nog eens proberen!
Toch kon ik niet de hele avond ik de badkamer blijven zitten. Ik besloot dat ik de spin moest doden, wilde ik eruit komen. Dapper, maar met trillende handen, pakte ik mijn handdoek en sloeg ermee naar de spin. Deze viel op de grond en rende met een moordend tempo naar de andere kant van de badkamer. Snel gooide ik mijn handdoek op de spin en sprong er een paar keer op.
De spin had het niet overleefd en ik kon met een nabonzend hart het badkamerslot omdraaien en naar buiten lopen.

 ZUCHT.

Advertisement